Η A Βούλα Μάστορη γεννήθηκε μια μέρα του καλοκαιριού στο Αγρίνιο Αιτωλοακαρνανίας από γονείς Μικρασιάτες πρόσφυγες. Νεογέννητη όπως ήταν, η γιαγιά της της πέρασε ένα κόκκινο φιόγκο στο φαλακρό κεφάλι της και την έβγαλε έξω στην αυλή του σπιτιού τους να τη δείξει στα τρία μεγαλύτερα αδέρφια της. Εκείνα, βλέποντάς την, έκαναν μια γκριμάτσα και στη συνέχεια της χάρισαν μια μεγαλόπρεπη... μούντζα! Ίσως γιατί τους φάνηκε πολύ άσχημη ή ίσως να ήθελαν αγόρι. Όμως, από κει και πέρα τη λάτρεψαν. Μάλωναν ποιος να την πρωτοπάρει στα χέρια του και την τραβούσαν ο ένας από δω ο άλλος από κει, με κίνδυνο να την ξεχεριάσουν. Μάλιστα μια μέρα έπεσε από τα χέρια της μιας αδερφής της και μέτρησε δεκαπέντε σκαλιά μέχρι να φτάσει στην αγκαλιά της άλλης, που περίμενε προνοητικά στη βάση της σκάλας "μην και χτυπήσει η μπέμπα στα πλακάκια του πατώματος". Στ' αγαπημένα της αδέρφια η συγγραφέας έχει αφιερώσει το "Πού πήγε το φεγγάρι απόψε;", όπου σκιαγραφείται και η σχέση τους.

Τα πρώτα παιδικά της χρόνια τα πέρασε στην Άμφισσα Παρνασσίδας. Αξέχαστα όμορφα χρόνια γεμάτα παιχνίδια στους δρόμους και στα περιβόλια, σχολείο στο 1ο Δημοτικό



και δυόμισι τάξεις στο Γυμνάσιο.








Μετά ήρθε με την οικογένειά της στην Αθήνα και όλα τέλειωσαν. Ξεριζωμένη από φίλους και γνωστούς, ξένη μες στους ξένους, φτωχιά και "επαρχιώτισσα", πάλεψε να συνηθίσει τον πρωτευουσιάνικο τρόπο ζωής. Στο τέλος τα κατάφερε, αλλά η ψυχή της έμεινε για πάντα εκεί πίσω στην επαρχία των παιδικών της χρόνων. Τα περισσότερα απ' αυτά τα βιώματα περιγράφονται στην τετραλογία της με την Άννα:
"Τ' αυγουστιάτικο φεγγάρι",  "Στο Γυμνάσιο", "ΕΝΑ ΕΝΑ ΤΕΣΣΕΡΑ",   "Κάτω από την καρδιά της"  

Η Β.Μ. δεν ξεχνάει ποτέ πως γεννήθηκε μια μέρα στη Χώρα με τις δύο πολιτείες και τις μυγδαλένιες κούνιες, μοιράζεται πάντα τις Απορίες των παιδιών, δε σταματάει να ονειρεύεται και να θέλει να ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο,

φοράει σε κάθε ευκαιρία ένα καπέλο,